Zimowa wyprawa jednak wykańcza bardziej niż się zdawało...

Może za późno,
Może nie w porę...
Aleee...

Mezocykl przygotowania ogólnego:
Poń.11.10.2010-siła
Wt.30min.bc1,5x100m ...

Po powrocie z zawodów na Elbrusie czekały na mnie nie najciekawsze wieści. Kuba Hornowski, który na Pobiedzie nabawił...

Filmowy materiał z wyprawy unifikacyjnej prowadzonej w ramach programu POLSKI HIMALAIZM ZIMOWY Nanga Parbat 2010.  W skład wyprawy wchodziło w sumie 12 osób, w tym jedna kobieta - Ola Dzik.
Wejście na Nanga Parbat  poprowadzone było drogą Kinshoffera od strony doliny Diamir w stylu klasycznym. Wyprawa zakończyła się sukcesem - wejścia na szczyt  zaliczyli: Hajzer, Szymczak i Kaczkan.  Wyprawa wspierana była przez:
Ministerstwo Sportu i Turystyki, Fundację Kukuczki, Polski Związek Alpinizmu oraz markę HiMountain.

Trwa budowanie składu najbliższej zimowej wyprawy na niezdobyty zimą ośmiotysięcznik. Metody są różne. By zidentyfikować wachlarz pożądanych cech uczestnika wyprawy nie zaszkodzi sięgnąć do podręczników. I tak weźmy podręcznik do turystyki z 1796 roku Baltazara Hacqueta, Bretończyka, związanego z monarchią habsburską. Był profesorem anatomii i chirurgii w Lublianie, profesorem „historii naturalnej” na lwowskim uniwersytecie. Czterdzieści lat poświęcił górskim podróżom. Wydał wiele książek o Alpach i czterotomowe dzieło o Karpatach.

23.06.2010 wszedlem na Nanga Parbat 8126m. Atak szczytowy z obozu 4, łącznie z powrotem, trwał 24 h marszu non-stop. Jak to bywa, w doł było gorzej niż w górę. I mnie, i Robertowi Szymczakowi szło to zejście jak krew z nosa pod górę. Słabi byliśmy. Często posiadywaliśmy. Śnieg był rozmiękły od słońca. Prawdziwe kłopoty zaczęły sie na początku trawersu - gdzieś pomiędzy 7400 a 7250. Nasza droga podejściowa - pod skałami - w zejściu okazała się nie do powtórzenia - zbyt lawiniasto.

Ale się porobiło!  W życiu bym nie przypuszczał, że to DEJA VU będzie miało aż taki wymiar. Mam znowu (po 25 latach i więcej) KARTĘ ZDROWIA SPORTOWCA !!! Wyrobić ją  musiałem, bo znowu jestem w Kadrze Polski. Karta Zdrowia Sportowca to nie jest byle co - trzeba się postarać. Rzecz ważna. Potraktowałem z namaszczeniem. Starannie wkleiłem zdjęcie. Starannie wypełniłem puste pola i dopisałem Polski Związek Alpinizmu. Pogłaskałem, długo wpatrywałem się w adnotację "zdolny". Ale jestem dumny z siebie! Było to tuż przed wyjazdem na wyprawę na Nanga Parbat i Gasherbrumy, która właśnie się dzieje - wyprawa PZA - stąd to zamieszanie z kartą zdrowia.

W Karakorum, pod Broad Peakiem zimą 2008/09 z ataku szczytowego zgonił mnie wiatr (link do archiwum wyprawy ). Znawcy od obliczeń mówią, że w takich warunkach jak na filmie (link do filmu), przy temp. – 40 stopni celcjusza i wietrze 60 km/h, temperatura odczuwalna wynosi minus 70 stopni. Rzeczywiście, zimno bardzo penetrowało.

Na początek chciałbym się podzielić tremą - to mój pierwszy w życiu blog!
Mam nadzieję, że jakoś to będzie :-) i spieszę donieść co słychać i co dzieje się wokół mnie. I tak najważniejsze to to, że definitywnie kończy się zima. Piszę o tej zimie w Tatrach, bo to ona wypełniała moje emocje (po czubki we włosach) w ostatnim kwartale.

Jeszcze w zeszłym tygodniu wypatrywano zapowiadanych mrozów i szeptano, że jeszcze się da. Jeszcze w sobotę dzwonili moi młodsi, rozentuzjazmowani koledzy, że zrobili 100-kę, ale wczoraj ostatecznie Jacek Czech nie pozostawił złudzeń: - wszystko płynie, nawet w nocy, skała zbyt mocno nagrzana.